Wat was ik blij, toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Ik zag uit naar een lief klein baby'tje in mijn armen en ook zwanger zijn leek me geweldig. Een mooie bolle buik en getrappel van voetjes.

Maar al snel bleek het minder rooskleurig te zijn dan ik dacht. Ik begon over te geven en heb dit tot het einde van de zwangerschap gedaan. Gelukkig met perioden dat het even over was d.m.v. medicatie. Mijn lichaam had dus flink wat te verduren gehad, gedurende de zwangerschap. Toen na een lange bevalling, waarin ik een totaal ruptuur opliep was mijn lichaam aardig op. Maar ik had enorm veel adrenaline. Ik was zo blij met onze dochter, dat ik ondanks het lichamelijke gedoe op een roze wolk zat.

Na een paar weken, kreeg ik enorme rugpijn, verzakkingsklachten en bekkenpijn. Ik voelde ergens dat er echt iets mis was. Maar bij controle van de verloskundige en een paar weken later ook bij de gynaecoloog in het ziekenhuis, werd er gezegd dat het allemaal wel weer goed kwam.

Toen braken jaren aan van overleven. Bij de fysio werd ook gezegd dat het er een beetje bij hoorde en wel weer goed kwam. Dus ik heb geprobeerd alles gewoon zoveel mogelijk te blijven doen, door de pijn heen. Na mijn verlof, gelijk weer gaan werken. Ergens voelde ik dat het niet goed ging, maar ik ging door. Uit mijn werk ging ik meteen naar bed. Stofzuigen en dweilen waren onmogelijk, waardoor veel dingen in het huishouden op mijn man kwamen.

Terugkijkend was dit een zware periode, maar tegelijkertijd kon ik ook zo genieten van mijn dochter. Het was heel bijzonder dat het zo naast elkaar kon staan. Mijn klachten en pijn werden alleen maar erger. Ik was op en dit kwam er voornamelijk op mijn werk uit. Ik ben toen kortere dagen gaan werken. Er volgde een tijd van, coaching gesprekken op werk voor de ziektewet, nieuwe fysio, begeleid sporten, toch maar weer terug naar het ziekenhuis, naar de osteopaat, mentale zorg. Maar niets hielp, of in ieder geval niet lang.

Het voelt kwetsbaar mijn verhaal te vertellen, maar ik hoop dat als je ook met veel pijn en klachten rondloopt je een stukje herkenning tegenkomt. En dat het je hoop geeft, zodat je zelf ook uit kan gaan zien naar herstel.

Via Instagram kwam ik 2 jaar geleden het kanteltraject tegen. Maar ik had al zoveel geprobeerd, dat ik mezelf niet weer in iets wilde storten, wat dan vervolgens niet zou helpen. Toch bleven de berichtjes die ik erover bleef tegenkomen me triggeren. Tot ik een jaar geleden dacht, wat als ik het vorig jaar geleden had gedaan. Hoe zou het dan nu met mij gaan? Na deze vraag ging de knop om. Ik moest nog iets proberen en daar helemaal voor gaan.

En daar begon de kanteling. De kanteling van overleven naar leven!

Het programma voelde voor mij al snel kloppend, omdat ik wel doorhad dat het niet zomaar na 1 fysioafspraak weg zou gaan. Het programma pakte voor mijn gevoel alles aan. Alles doen wat gezond is en goed is voor je lichaam. Door de opbouw in het programma durfde ik ook steeds meer op mijn lichaam te vertrouwen. Ik kon bijvoorbeeld amper pijnvrij lopen en staan. Door de wandeltrainingen, die eerst maar tot de lantaarnpaal op de hoek gingen, werden steeds langer. En zo verlegde ik mijn grenzen. Letterlijk en figuurlijk, want ook mijn leventje was kleiner geworden en werd nu weer groter.

Vooral de wandeltrainingen gaven mij uiteindelijk ook mentaal een enorme kick. En nu nog steeds. Als ik lang ga wandelen of zelfs hard ga lopen, dan kan ik zo genieten dat mijn lijf dit weer kan!

Wat een kanteling.

Afgelopen juli/augustus was weer zo'n besefmoment. Met onze camper zijn wij naar Frankrijk en Spanje geweest. Ik kan meehelpen alles inpakken. Maar ook kleine dingen, zoals lopen naar het toiletgebouw, mijn dochter op bed leggen, afwassen. Het gaat weer vanzelf, zonder pijn. Daarnaast merk ik ook een enorm verschil op mentaal gebied. Mijn man zei het pas nog: 'je lacht weer zoveel'. Met als hoogtepunt deze zomer, weer op de surfplank gestaan. Had je dit een jaar geleden gevraagd, durfde ik het niet te geloven...