Je bent een jonge moeder. Je hebt een druk leven, een gezin, misschien ook een baan. Je wilt er zijn voor iedereen en het liefst alles goed doen. Maar al die tijd draag je iets met je mee wat anderen niet altijd zien: pijn. Bekkenpijn die begon na de bevalling, of misschien zelfs al daarvoor. Soms is het bekkeninstabiliteit genoemd, soms kreeg je te horen dat er niets lichamelijk aan de hand is. Maar jij voelt het wel. Elke dag. Bij elke stap. In elke beweging.

En toch ga je door. Want dat is wat je altijd hebt gedaan. Doorzetten. Niet klagen. Sterk zijn.

Misschien herken je het wel: dat je nauwelijks nog opmerkt hoe vaak je je adem inhoudt als je opstaat. Hoe je lichaam zich al aanspant bij het idee van een drukke dag. Hoe je steeds vaker denkt: “Ik kan niet nog jaren zo doorgaan.” Maar tegelijk weet je ook niet hoe je het anders moet doen. Je wil niet bij de pakken neerzitten. Je bent toch geen zeur? Dus ga je maar door. Je wilskracht houdt je overeind.

Maar wat als die wilskracht je inmiddels eerder tegenhoudt dan helpt?

Wat wij in het Kantel Programma keer op keer zien, is dat veel vrouwen met bekkenklachten onbewust al maanden, of zelfs jaren, in een overlevingsmodus zitten. Ze gebruiken hun mentale kracht om te blijven functioneren, maar merken niet dat hun lichaam in de tussentijd steeds harder schreeuwt om rust, ruimte en herstel. Het bekkengebied is bij uitstek gevoelig voor spanning. Een gespannen bekkenbodem, oppervlakkige ademhaling en voortdurende alertheid zorgen ervoor dat je lijf niet kan ontspannen. En als je zenuwstelsel voortdurend ‘aan’ staat, krijgt pijn de kans om zich vast te zetten.

Bekkeninstabiliteit of bekkenpijn zijn dan niet alleen lichamelijke klachten, maar ook signalen van een systeem dat al te lang op zijn tenen loopt.

Je wilskracht heeft je ver gebracht. Daar is niets mis mee. Het heeft je geholpen door pittige periodes. Je bent blijven werken, blijven zorgen, blijven meedoen. Maar herstel, écht herstel, vraagt om iets anders dan volhouden. Het vraagt om vertragen. Om te luisteren naar wat je lijf allang probeert te zeggen. Om veiligheid, zachtheid en nieuwe patronen. Herstel vraagt om ruimte waarin je niet hoeft te bewijzen dat je sterk bent, maar mag ontdekken dat jouw lichaam ook zonder spanning krachtig kan zijn.

Juist vrouwen zoals jij, zorgzaam, verantwoordelijk, perfectionistisch, met een groot hart, lopen vast in een medisch systeem dat vooral kijkt naar losse symptomen. Daarom is het Kantel Programma ook geen standaard fysio traject of therapie. We werken aan de basis: jouw zenuwstelsel tot rust brengen, je lichaam weer vertrouwen leren geven, je brein laten voelen dat het veilig is. En dat je weer vrij kunt bewegen, zonder angst, zonder controle, zonder pijn.

Soms zeggen vrouwen bij de start van het programma: “Ik weet niet eens meer hoe het voelt om niet in gevecht te zijn met mijn lijf.”

Dat is precies waar het herstel begint. Want het mag anders. Je hoeft het niet meer alleen te doen. Je mag loslaten. Je mag stoppen met overleven.
En dat betekent niet dat je opgeeft, het betekent dat je eindelijk kiest voor jezelf. Voor rust. Voor herstel. Voor een leven waarin je weer kunt fietsen, rennen met je kind, seks kunt hebben zonder pijn, en misschien zelfs opnieuw durft te dromen van een volgend kindje.

Tot slot

Bekkenpijn en bekkeninstabiliteit zijn geen tekenen van zwakte. Ze zijn vaak het gevolg van een lichaam dat te lang, te sterk moest zijn. Als jij dit herkent, het gevoel van overleven, het wantrouwen richting je eigen lijf, de wens om het anders te doen, weet dan dat er een andere weg is.

Een weg waarin je je niet alleen hoeft te voelen.
Een weg die niet draait om trucjes, maar om echte, blijvende verandering.
Een weg naar een pijnvrij leven.